در میان اعدامیها شاهد اعدام مردی بودیم که بارها زنان و دختران را به عنوان فال بین و رمال اغفال کرده بود! اگر به موضوع قدری دقیق تر بنگریم در میابیم که با بدار زدن یک یا دو و یا چند رمال و متجاوز ما نمیتوانیم حریم اجتماعی را از دستبرد متجاوزین پاک کنیم و خوشحال باشیم که توانسته ایم امنیت اجتماعی را تضمین کنیم...
چرا به خود زحمت تفکر بیشتری را در ریشه یابی درست و منطقی اینگونه ساده لوحی ها نمیدهیم و برای تصحیح آنها راه چاره نمی جوییم؟!
اصولا چرا زنان و دختران به جای اندیشیدن و تصمیم گیری درست برای زندگیشان ، به پای صحبت یک کارگر ساختمانی رمال می نشینند و فرصت های اغفال را برای آنها فراهم میکنند؟
براستی آنها مشکلشان چیست که یک رمال باید چاره جوی آن باشد؟
باید در مورد دختران و پسران و زنان و مردان جامعه برنامه ای جامع فراهم آورد و نقاط ضعف آنها را در انتخاب مسیر زندگی ، با تنظیم برنامه های خوب و خلاق به قوت و خلاقیت تبدیل نمود.
باید به آنها آموخت که جز خود آنها هیج کس نمیتواند مشگل گشای راهشان باشد و برای رفع یک مشکل نباید تن به مشکلات دیگر سپرد. باید آگاهی های مردم را در شناخت ابهامات بالا برد.
باید از خرافات دست شست و باور نمود که سرنوشت ساز زندگی هر قوم و ملتی ...کسی جز خود آنها نخواهد بود.
