فریبکاری...
در هفته گذشته شاهد حلق آویز کردن صدام حسین بودیم.. او مردی بود که سالیان درازی بر عراق حکومت میکرد و مردم عراق او را به عنوان رییس جمهور مادام العمر پذیرفته بودند..البته صدام حسین تنها رییس جمهوری نیست که حقش مردن بود .. شاید در بسیاری از کشور ها نیز مردمان آن، مرگ مستکبرین و حاکمان مستبد خود را با تمامی وجود در آرزو دارند.. اما چرا؟
در بیشتر جوامع بشری همه کم و بیش با پیدایش قدرت در افراد آگاهی دارند و خیلی از آنها در فراهم آوردن چنین توانایی ها و تسلط دیگران بر خود روز ها و شب های زیادی را با حمایت های مستقیم و غیر مستقیم، در فراهم آوردن زمینه مساعد برای اسقرار قدرت ،با از خود گذشتگی و ایثار و چه بسا که تا مرز از دست دادن جان خود و وابستگانشان پیش رفته باشد!
اما پس از به کرسی قدرت نشاندن فرد و یا افراد، همان افراد مخلص و از خود گذشته هستند که بیشترین صدمه و آسیب را متحمل میشوند....
آیا این بدان معنی نیست که افراد تکیه زده بر مسند قدرت که دیروز مثل بقیه افراد جامعه فریاد آزادی برای همه... رفاه برای همه ... عدالت برای همه و....هزاران وعده های تو خالی و پوچ!...را سر میدادند..
شاید منظورشان از همه... ما (خودشان و.. وابستگان نزدیک... آنهایی که با آنها دست توی یک کاسه میبرند...) بوده است ؟!
و این تغییر معنی لغت همه با ما در بیشتر فرهنگ لغت های سیاستمداران دنیا دیده میشود! تنها مشکلی که وجود دارد اینست که چگونه میشود مردم را تشویق به فهمیدن تغیر معانی کلمات نمود؟!
